Testemuños de peregrinos

«Un camiño que o tempo non borrou». Esta foi a primeira frase que escoitei sobre o Camiño da Geira e dos Arrieiros. Foi durante a presentación do libro con este título, de Luis Ferreira. Despois de lelo, soubeno: este sería o meu próximo Camiño. Tras facer algunhas buscas, cunha lista de etapas e albergues no peto, saín de Braga o 1 de outubro de 2024.

Partín soa, aínda que mo desaconsellaran. Creo que fun demasiado tarde, porque de dez etapas tiven nove días de chuvia, incluída unha gran tormenta en Codeseda, e só un día de sol. A pesar de moitas dificultades e contratempos, este Camiño deixou unha semente en min. A natureza, as persoas coas que me crucei, o apoio de hospitaleros de gran corazón…

Non vou mencionar nomes, porque son moitos. Todo iso fíxome vivir un Camiño curto, de 239 km, pero moi intenso. Cheguei a Santiago de Compostela o día do meu aniversario. Non podía haber mellor agasallo.

Foi bo.
Foi pouco.
Eu quería máis.
Quedaba algo por descubrir…

Ao ano seguinte, en 2025, tiña ganas de volver no verán para evitar as chuvias. Porén, chegaron os incendios e adaptei os meus plans. Fixen o Camiño Inglés, pero tiña que volver á Geira.

Así que regresei de novo este ano. Saín o 1 de maio de 2026 desde Salamanca polo Camiño de Torres e, ao chegar a Braga, continuei outra vez polo CGA. Quero sinalar que non lle dou demasiada importancia ao «contaquilómetros». Hai moito tempo que superei esa fase. Tampouco conto o número de Camiños percorridos. Ao meu modo de ver, iso non é o principal para un peregrino.

O que ten valor para min son os valores que atopo —ou non— durante e grazas ao Camiño. O Camiño da Geira e dos Arrieiros segue sendo a miña «Perla» entre os Camiños. Desexo e espero que este sentimento que me acompañou desde a primeira ata a última etapa non se degrade. Agradezo unha vez máis a todas as persoas coas que me crucei e que fan deste Camiño o que é.

Creo que algún día volverei…

A todos os que o percorren agora e aos futuros peregrinos, deséxolles un Bo Camiño.

Fátima Rodrigues
🇵🇹 Portugal

A Geira, un camiño para sentilo…
Moito se fala e se discute sobre os camiños a Santiago. Todos e cada un dos peregrinos fano desde a súa experiencia única e persoal, que é tan auténtica e verdadeira como a de calquera outro peregrino.
Os camiños a Santiago foron evolucionando ou cambiando en función das necesidades dos propios peregrinos e das motivacións que os levan a aventurarse nesta experiencia humana. Tiven a sorte de experimentar e vivir o camiño en todas as súas facetas, camiñando a miña propia experiencia, ademais da experiencia dos peregrinos, desde o lado do hospitalero.
Desde que demos o primeiro paso na Geira, a mente e o corazón fóronse a aquel Camiño Primitivo de hai 20 anos. Un camiño cunha beleza sobrecolledora, silencioso ante a ausencia de masificación, esixente polos seus desniveis e pola falta de servizos nalgúns tramos.»

«Estes camiños que comezan levan consigo unha gran aceptación desa esixencia, pero son tremendamente xenerosos na hospitalidade e humanidade das súas xentes. Persoas curiosas por ver peregrinos polas súas aldeas e atentas a axudar en calquera momento, algo que nos camiños masificados é máis difícil de atopar.
Esa mesma masificación é a que lles quita privacidade aos habitantes das aldeas que atravesa o camiño, deixando pobos fantasmas ao noso paso.
Peregrino, cada camiño achega algo; a Geira darache menos caprichos materiais, pero encherache o corazón e a mochila de valores e humanidade.
Por iso, se decides aventurarte polos seus sendeiros, quita os medos, camiña amodo (sempre se chega, o camiño non pecha ás 14, está aberto todo o día) e mantén alerta os teus sentidos, pois as cousas importantes do camiño non se ven cos ollos, vívense co corazón. Axuda aos demais, comparte e respecta. Sente toda a historia e o sentimento que hai baixo os teus pés, depositados aí polos millóns de peregrinos que pasaron antes ca ti, e síntete afortunado por estar aí a cada paso.
Que Deus vos bendiga e Santiago guíe os vosos pasos.
Ultreia!!!»

David Carricondo e Celia
🇪🇸 España

O CGA é para quen non goza das multitudes, para quen valora a tranquilidade e a beleza da natureza. Para persoas abertas aos cambios e ás situacións inesperadas; que non teñan medo de atoparse en lugares illados, saiban desenvolverse sen coñecer o idioma, poidan soportar certas incomodidades e dispoñan dun orzamento algo maior.
O tramo máis bonito para ambos foi a terceira etapa: de Campo do Gerês a Lobios. En realidade, todos os tramos foron fermosos: a zona «lunar», os restos das calzadas romanas, os miliarios que lembran aos antigos emperadores do Imperio Romano, os sendeiros xunto aos ríos ou entre viñedos, as aldeas —«desertas» só a primeira vista, pero cheas de vida—, o aroma dos eucaliptos —para min, ese é o cheiro do Camiño—, o canto dos paxaros e dos grilos, sen esquecer as vacas, as ovellas e os cabalos.
Pero en todas partes, o que verdadeiramente importa son as PERSOAS.
Alguén que non coñeza o Camiño podería dicir: «non é para tanto» e… estaría equivocado. Porque o Camiño demostra que as pequenas cousas poden converterse en algo inmenso; que unha lata de refresco se converte no néctar dos deuses, unha madalena de supermercado merece unha estrela Michelin e a roupa que outra persoa lavou para ti convértese nun traxe real.
Lembrámolos a todos e damos grazas ao que está Arriba.
O CGA non está precisamente cheo dunha multitude animada e multilingüe que se dirixe cara a Santiago de Compostela. Non existen grandes albergues e, nalgúns lugares, nin sequera hai albergues. Tampouco atoparás lugares cada quilómetro onde mercar comida ou bebida; podes pasar un día enteiro sen tomar café se non coincides co horario de apertura dun bar ou cafetería.
O seu principal inconveniente é a sinalización, moi deficiente ou mesmo inexistente. Sen Wikiloc ou unha aplicación similar, non ten sentido emprender esta ruta.
Por outra banda, ofrece paisaxes preciosas, a posibilidade de poñer a proba os teus límites, tempo para reflexionar sobre moitas cousas, aprender a valorar pequenos xestos e o sorriso dun compañeiro de viaxe e, sobre todo, comprobar unha vez máis o grande e amoroso que é Deus.
Non creo que sexa o Camiño máis axeitado como primeiro Camiño, pero si pode selo como segundo, como ocorreu co meu marido. El quere volver percorrer o CGA. Eu dixen que non, pero canto máis tempo pasa desde a nosa chegada a Santiago de Compostela, máis débil se volve o meu «non», así que quizais regrese e o faga como manda o código do Camiño: camiñando, seguindo o track e cargando coa mochila.
Polo de agora estou intentando convencer unha amiga para que faga o CGA.
A pesar das experiencias difíciles, alégrame que este Camiño exista e espero que cada vez máis persoas o descubran, porque realmente paga a pena.

Anna Zdunek
🇵🇱 Polonia

O Camiño da Geira non é un camiño fácil.
É un camiño que hai que gañar.
Aquí as subidas non son suaves. Son longas, constantes e, ás veces, implacables.
O terreo adoita ser irregular: pedras romanas desgastadas polo paso do tempo, sendeiros boscosos esvaradíos, tramos illados onde se perde a cobertura do móbil e quedas só coa túa respiración.
Cando chove —e pode chover con forza—, a lama ralentiza cada paso.
As baixadas poñen a proba os xeonllos.
As etapas poden ser longas e os puntos de avituallamento non sempre están tan preto como noutros camiños máis transitados.
Necesítase preparación física.
Hai que adestrar as pernas e as costas.
Necesítase unha mochila co imprescindible, pero ben organizada.
Necesítase capacidade de adaptación.
Pero, sobre todo… necesítase vontade.
Porque este camiño non te sostén coa multitude.
Non te anima co ruído.
Enfróntate a ti mesmo.
E precisamente no esforzo ocorre algo profundo: cando cres que vas baixar o ritmo, descobres unha forza que non sabías que tiñas.
Cando te sentes só, aprendes a escoitarte a ti mesmo.
Cando o corpo está canso, a alma aclárase.
O Camiño da Geira é para quen acepta a dureza.
Para quen non busca atallos.
Para quen quere sentir cada paso.
Non é o camiño máis cómodo.
E ao final, comprendes que o esforzo non era un obstáculo.
Era a porta.

Gaetano Puca
🇮🇹 Italia

Percorrer o Camiño da Geira e dos Arrieiros foi unha experiencia que levarei comigo para sempre. A beleza natural das paisaxes, coas súas montañas, bosques, ríos e fervenzas, e o silencio de tantos lugares fixeron de cada etapa un encontro comigo mesmo e coa esencia do Camiño. Foi unha xornada dura, cun trazado esixente que puxo a proba os meus límites, pero que me proporcionou unha inmensa sensación de realización.

Camiñar por esta ruta é tamén viaxar no tempo, seguindo os vestixios da antiga vía romana que unía Braga con Astorga. Sentir a historia presente nas pedras e nos camiños que atravesaron séculos fixo que esta peregrinación fose aínda máis especial.

Pero, se hai algo que gardarei cun cariño especial, é a extraordinaria hospitalidade dos hospitaleros que atopei durante o Camiño. A xenerosidade, a acollida e a atención de cada un deles foron fundamentais para facer máis levadíos os momentos de cansazo e as dificultades. A todos eles déixolles o meu máis sincero agradecemento por cada xesto de cariño e por facerme sentir verdadeiramente acollido.
Regreso co corazón cheo de gratitude, levando comigo as paisaxes, a historia, os desafíos e, sobre todo, as persoas que formaron parte deste Camiño. Aos peregrinos que aínda non coñecen esta ruta, convídoos a percorrela. A pesar da dureza do trazado, é unha experiencia única, auténtica e profundamente enriquecedora, que merece ser vivida e gardada na memoria.

Kerjean Lopes
🇧🇷 Brasil

Recentemente percorrín o Camiño de Santiago Geira e dos Arrieiros e tiven unha experiencia fantástica. Pasar varios días inmerso nas impresionantes paisaxes de Portugal e Galicia, cos sendeiros practicamente para min só, foi simplemente incrible. A soidade, a beleza natural e a sensación de illamento fixeron desta viaxe unha experiencia verdadeiramente memorable.

Para quen estea pensando en percorrer esta ruta, é importante comprender que se trata dun desafío esixente que require unha preparación física e mental seria. Varias xornadas camiñando 25 quilómetros ou máis, a miúdo durante entre oito e dez horas, con importantes desniveis tanto de subida como de baixada, non son axeitadas para un camiñante ocasional. Tamén hai que sentirse cómodo pasando moitas horas en relativo illamento, a miúdo atravesando zonas boscosas remotas.

Persoalmente, atopei nesa soidade un dos maiores agasallos da viaxe. A ausencia de coches, avións e mesmo doutros peregrinos creou unha profunda sensación de paz que cada vez é máis difícil de atopar.

Os servizos ao longo da ruta son limitados, polo que é esencial ser autosuficiente. É importante levar comida e auga suficientes, así como manexar con soltura aplicacións de navegación GPS como Wikiloc, xa que existen longos tramos do camiño sen sinalizar.

Para quen busca unha experiencia de Camiño única, afastada das multitudes e das rutas máis orientadas ao turismo, poucas alternativas poden rivalizar coa Geira e dos Arrieiros pola súa extraordinaria beleza, os seus desafíos físicos e as súas recompensas espirituais.

Bom Caminho!

Brian Robinson
🇺🇸 Estados Unidos